Trudne doświadczenia i… spokój.

Od pewnego czasu zauważyłam, że trudności, które na codzień napotykam w życiu, przestały mnie przerażać i martwić. Mam do nich bardzo neutralny stosunek. A czasem wręcz… pozytywny. Oczywiście dawniej było inaczej. Pamiętam takie czasy mojej młodości, kiedy przerażało mnie prawie wszystko. Wszystkiego się bałam. Bałam się, że sobie nie poradzę.

A potem przychodziły kolejne naprawdę trudne doświadczenia, a ja sobie jakoś radziłam. Zawsze i ze wszystkim. Czasem bywało bardzo ciężko.

Z mojego wczesnego dzieciństwa dostałam w prezencie PTSD. Taki spadek, po wychowywaniu się w dysfunkcyjnej rodzinie, gdzie przemoc fizyczna i psychiczna była na porządku dziennym. Przypadłość ta, niezdiagnozowana i nieleczona przez kolejne 20 lat przekształciła się w Neurological Funcional Disorder (niestety nie znam polskiej nazwy tej choroby). Od 15-go roku życia jestem więc poważnie chora. Nieuleczalnie. Dwa lata swojego życia spędziłam w zasadzie na wózku inwalidzkim mając bardzo poważne problemy z poruszaniem się. W dodatku żyłam w niewiedzy odnośnie mojego stanu zdrowia, bo przez te 20 lat lekarze nie potrafili mnie właściwie zdiagnozować. Ta choroba bardzo boli. Fizyczny i psychiczny ból jest moją codziennością, Ale już się przyzwyczaiłam i zaakceptowałam to.

Poprawną diagnozę postawiono mi dopiero, gdy miałam 35 lat. I wtedy też zaczęto mnie leczyć.

W międzyczasie urodziłam dziecko. Autystyczne. Kto nigdy nie wychowywał autystycznego dziecka, nawet nie jest sobie w stanie wyobrazić jak to jest.

Wiem, co to znaczy żyć bardzo biednie, gdy brakuje nawet na chleb, na opłaty, na wszystko. Wiem, jak to jest ślęczeć po nocach przerabiając swoje stare swetry i spodnie na ubranka dla dziecka. Bo ono rośnie, w stare już się nie mieści, a nie ma za co kupić nowych. Bywałam w swoim życiu głodna, zdana na łaskę i niełaskę innych ludzi.

Po ponad dwudziestu latach moje niełatwe małżeństwo się rozpadło. On odszedł do młodszej, zdrowszej i bardziej „normalnej”. Zostałam zupełnie sama, chora, z ośmioletnim, autystycznym synem, w obcym kraju, bez pracy i dobrej znajomości języka. Nic, tylko palnąć sobie w łeb.

A jednak postanowiłam żyć. Na przekór wszystkiemu. I (o dziwo!) jakoś dałam radę. Wygrzebałam się ze straszliwego dołka, stanęłam solidnie na nogi. Stałam się niezależna finansowo. Do tego poznałam dobrego, kochanego człowieka, który zaakceptował mnie i pokochał z całym „dobrodziejstwem inwentarza”, i z którym jestem do dziś.

Gdy wspominam swoje (wcale nie krótkie już) życie, wydaje mi się ono jakieś takie… nierzeczywiste. Za trudne, zbyt bolesne, zbyt skomplikowane, nierealne. Tak trudne i pokręcone życiorysy nie zdarzają się często.

Ale jedno się we mnie zmieniło. Przestałam się bać. Zaczęłam myśleć, że skoro poradziłam sobie z tyloma naprawdę trudnymi doświadczeniami w swoim życiu, to już ze wszystkim sobie poradzę, cokolwiek los by jeszcze dla mnie zaplanował.

Jest we mnie spokój.

To nieprawdopodobne, że tak mała, delikatna i krucha istotka, jaką jestem, jest jednocześnie tak bardzo odważna, wytrzymała, twarda, elastyczna, wytrwała i zdeterminowana. Nie spodziewałam się odkryć w sobie tych wszystkich cech. A jednak one we mnie są. Taka właśnie jestem.

Do tego wszystkiego całkiem nieźle u mnie z pogodą ducha, poczuciem humoru, uczuciem osobistego i zawodowego spełnienia i ogólnym zadowoleniem z własnego życia.

Czasem to sobie myślę, że trudne doświadczenia pojawiają się w naszym życiu po to, abyśmy mogli poznać prawdę o sobie. O tym, kim naprawdę jesteśmy i jacy jesteśmy. Trudne doświadczenia odkrywają naszą prawdziwą naturę.

Pod wpływem trudnych doświadczeń z ludzi wyłażą czasem najgorsze cechy charakteru. Ci z natury złośliwi, małostkowi i egoistyczni stają się wtedy naprawdę podli. Wyłażą z nich prawdziwe potwory. A inni, ci z natury dobrzy i szlachetni, jeszcze bardziej się mobilizują ukazując nierzadko heroiczne usposobienie. I czasem, poprzez swoje niezwykłe czyny stają się prawdziwymi bohaterami.

Jak to mówi stare chińskie przysłowie… „wiemy o sobie tyle, na ile nas sprawdzono”. I to jest prawda. Dopóki sam nie znajdziesz się w danej sytuacji, nie wiesz co zrobisz i jak zareagujesz. To się musi wydarzyć, abyś mógł się pewnych rzeczy o sobie dowiedzieć.

Czasem, gdy się nad tym głębiej zastanowię, to sobie myślę, że trudne doświadczenia mają jednak sens i są bardzo potrzebne. One są dla każdego człowieka jak sprawdzian z człowieczeństwa. A ten spokój, który jest we mnie, to chyba dobry znak. Czuję, że wszystkie dotychczasowe sprawdziany zaliczyłam na piątkę. Nie wszystko było idealnie, ale było… naprawdę dobrze. I to wystarczy.

Ale to jeszcze nie koniec. Wciąż żyję i kolejne doświadczenia przede mną. Czy w chwili, gdy będę umierać, będzie we mnie ten sam spokój? Co mnie jeszcze czeka? Mam nadzieję, że niczego w swoim życiu już poważnie nie schrzanię, bo naprawdę podoba mi się ten spokój.